hoi allemaal!

eerst en vooral: gelukkig nieuwjaar! ik wens julie allemaal voor  2008 niets wat je in de winkel koopt,maar alles wat je stilletjes hoopt!

t is weer een heel tijdje geleden dat ik nog geblogd heb, maar voor zei die het zich afvragen:ja , ik leef nog:) teminste, ik doe mijn best:)

soms lijkt het wat meer op overleven, het gaat de laatste tijd weer moeilijk…

ik krijg maar geen routine in mijn dagen,en ik wil écht wel verder (nooit gedacht dat dat ooit uit mijn mond zou komen),maar vechten is zo vermoeiend, zo uitputtend… sommige dagen voel ik me echt wel beter, heb ik zoiets van ‘ik kan dit wel aan’, maar een dag (soms zelfs dat niet) later verzuip ik weer in het verdriet. en dan telkens weer proberen te herpakken.

ik volg nu ook vaker therapie, moeilijk uit te leggen. onveilige situaties -letterlijk of in mijn hoofd- proberen veilig te maken door met stoelen te werken, die te plaatsen in de onveilige ruimte, en daar proberen in gedachten een veilige ruimte van te maken… beter kan ikhet niet uitleggen vrees ik… ben er ook over aan het denken om EMDR te gaan doen (http://www.psycholoogdirect.be/woordenlijst/id36-EMDRtraumabehandeling.html ).

een tijdje geleden had mijn psych het erover en het sprak me wel aan,alleen stond ik  daar volgens hem en volgens mezelf , niet sterk genoeg voor in mijn schoenen. ben er nog over aan t nadenken, dus weet nog niks helemaal zeker…

alleen wonen is best wel saai. karolien blijft wel af en toe slapen, maar ik mis het groepsgebeuren van vroeger.t is echt best wel een grotere aanpassing dan ik had gedacht. ik mis het geruzie zelfs een beetje, het vechten om een plaatsje in de groep. het naar de sinksefoor gaan en met 2 kotsmisselijk maar toch met de slappe lach uit zo’n akelig hoog ding komen, het op activiteit gaan en de verkeerde bus pakken en er dan maar een activiteit bus-zitten van maken, de babbels met de begeleiding, het bekvechten om een tv programma te kunnen zien, het ff tot rust komen bij M., pff zoveel waar ik vroeger nooit van had gedacht dat ik het zo ging missen.

t heeft natuurlijk ook wel zn voordelen,alleen wonen :d ik kies zelf wanneer ik naar de winkel ga , wanneer ik thuis kom, wanneer karolien en ik samen zijn(allez  ja, toch ongeveer, schoonmoeders hebben ook nog iets in de pap te brokken-soms tot onze grote ergernis),ik kies zelf wat ik ga eten die dag, enzv.

en  nu ben ik 18, dus terug gaan kan niet meer…

nuja, binnen een paar jaar, als ik afgestudeerd ben als opvoedster misschien wel, maar ik denk dat t voor mezelf niet zo geweldig zou zijn om binnen die instelling dan aan de andere kant, die van de opvoeders, te gaan staan…

jaja, in februari is t zover, dan begin ik met jeugd en gehandicaptenzorg in volwassenenonderwijs.

wel een beetje spannend, maar blijkbaar zit D. van wingerdbloei daar ook, en heeft ze ook les op vrijdag :d gaat leuk worden om elkaar terug te zien en bij te tetteren!

heb trouwens vrijstellingen voor expressie, psychologie en verzorging omdat ik daar vorig jaar voor geslaagd was en de leerstof overeen komt! vorig jaar dus blijkbaar toch niet helemaal voor niets geleerd

tot de volgende !

xxx  stientje

ik kan er zo boos van worden… mensen die altijd maar verandering willen, maar er zelf niks aan willen doen. die het altijd aan een ander over willen laten, die zich ‘weggestopt’ voelen in een psychiatrie (open) en boos zijn omdat ze geen vrijheid krijgen. daar moet je verdorie wel zelf eerst voor bewijzen dat je die vrijheid aankan hé… mensen die zeggen dat ze geholpen willen worden, maar geen hulp aanvaarden… en die dan heel de tijd tegen alles en iedereen zitten te verkondigen dat ze t nimeer aankunnen en zelfmoord gaan plegen… ik erger me er zo aan , omdat dat zo’n fout beeld schept van psychiatrie en mensen met psychiatrische problemen… of ben ik de enige die daar zo over denkt?
achja, t moest er ff uit…

hoe het met mij gaat? wisselend… het ging ff slecht tussen mn lief en mij, maar we werken eraan…
het alleen wonen doet me goed, aleen heb ik nu heel wat praktische dingen in orde te brengen…
ik kom mezelf tegen, soms meer dan ik wil, maar ik vecht!

liefs,
stientje xxx

om tijdens de vakantie die ik doorbreng in t ziekenhuis toch nog iets van me te laten weten zodat jullie me niet vergeten…
het gaat vrij goed met me. echt. alleen loopt het weer helemaal fout met eten en ik heb t gevoel er geen vat op te hebben… niet omdat ik me slecht voel, wel omdat ik me dan beter voel.
ik ben blij dat ik nu 2 weken in t ziekenhuis zit, kan ik ff op adem komen. Ik verveel me er wel dood, maar vanaf volgende week mag ik op semi.(=in de namiddag naar huis, maar k mag van de dokter nog ni naar huis en k wil het ook ni, dus liefje en vriendjes, here I am!
veel boeiends heb ik ni echt te vertellen,
dus ik hoop deze week veel te kunnen doen zodat ik daar een leuk verslagje van kan maken!
toch nog ff iets zeggen: iedereen gaat precies weg… ik ben daar bang voor… siska zit in van couver, en ik mis haar enorm, en nu gaat jona ook nog weg naar spanje…
lieverd, k ga je missen, even hard als die andere lieverd!
en schattebol: we komen er wel door, wij 2
liefs,
jullie stientje xxx

misschien ben ik er wel helemaal niet klaar voor…

om terug naar school te gaan, zo weinig terapie, maar vooral om alleen te gaan wonen…

ik ben er bang voor.

bang dat ik mezelf niet in de hand ga hebben, dat ik al die grote mensen-dingen nu ook ga moeten leren, terwijl ik eigenlijk alleen maar een thuis wil. dat ik een huishouden ga moeten aankunnen, gecombineerd met schoolwerk. bang voor eenzaamheid.

misschien wil ik niet per sé alleen wonen,maar wil ik gewoon daar weg en een echte thuis.

ben daarstraks met de mevrouw van t clb gaan praten, ik moet dinsdag terug naar school (dankjewel mevrouw de ***jeugdrechter ), de dokter weet nog van niks.

niet alleen terug naar school, k moet alles meedoen, ook examens, ook al geraak ik er sowieso niet door. nu, niet echt bepaald motiverend als je t mij vraagt… en vooral… in een nieuwe klas, in een nieuwe richting (nuja, stw, waar ik vorig jaar t 4e in heb gedaan maar waar ik de wetenschappen niet aankon) . want ‘je kan niet voor anderen zorgen als je zelf nog een depressie hebt’. ze heeft gelijk, maar ik wou per sé jgz doen omdat het mijn droom was/is om opvoedster te worden (ja, mss met de verkeerde motivatie) ,maar nu wordt ik precies gestraft omdat ik ziek ben…

wat me niet echt beter doet voelen…

ik zie het niet zitten, maar ik weet niet wat ik er mee moet, blijkbaar begrijpt niemand dat echt… want het is maar voor even…(maar daarna begint het volgende weer)…help!

ben ook bij andanté (cgg)geweest, en daar is de wachtlijst nog tot de grote vakantie. nog tot de grote vakantie geen therapie… aargh!

x stien

de voorbije kerstvakantie zijn er heel wat negatieve dingen geweest,maar best ook wel leuke momenten en die mogen ook wel ff vermeld worden vind ik zo bij deze…

: J en ik tijdens de kampreünie van xs, het was best koud maar de passie van j. kon me toch nog een beetje verwarmen… (sorry schat, maar méér écht ni )
ben uiteindelijk ni zo lang gebleven want k moest plots nog heel wat doen voor de min19 activiteit de volgende dag die ik samen met johan zou geven, en welke ook mijn laatste (voorlopig toch) als begeleiding zou zijn…

Karo en ik aan de bushalte bij mij thuis, vlak na de kerstvakantie, toen ik naar t clb moest. Hoe zij van zo’n zwaluwachtige trien als ik nog een lachebekje kan maken… het verwonderd me keer op keer:)

mijn allerliefste,allerschattigste babysitkindje, Dieter.
hij doet echt iets met me…
Ondertussen is ie 5 maanden oud en het verbaast me telkens als ik daar kom weer hoe hij telkens weer een beetje groter is. logisch, maar t is echt mijn kleine wondertje… Jessica, zorg alsjeblieft geweldig goed voor hem en zijn grote zus de komende weken!

(oudjaar: stien gaat babysitten samen met jess en stien geeft Dieter pap…het doet me zweven,het doet me dromen,over als ik later groot zal zijn…)

foto getrokken aan de bushalte tijdens dat ene zwaluwachtige moment, en stoer dat ik me voel met mijn zwarte petje zwarte petjes zijn dan ook enkel voor stoere meiden :p

voor de rest… ik moet volgende week terug naar t klina,ga dus weer een hele tijd niet te zien zijn op msn en hier, dus als je me nodig hebt mag je altijd bellen op mijn gsm of op de nummer van het ziekenhuis ( te verkrijgen vanaf volgende week bij karo)…
ben ook al bijna 2 weken gestopt met roken, maar het blijft echt wel pokkemoeilijk… aargh!
tussen mij en karo gaat het best ok denk ik, we hebben weer wat ons-tijd kunnen maken, en dat is nodig… vooral omdat we elkaar de komende weken amper gaan zien… zij examens, ik in t ziekenhuis,…
over mijn emo-bui over S. ben ik al wel heen, das toch al 1 ding dat gebeterd is tegen vorige keer
k heb ook eindelijk mijn beste vriend terug gezien, en dat deed deugd. echt deugd.
enfin, het gaat dus een beetje met ups en downs maar we komen er wel zeker…?
liefs,
stientje xxx

terug van weggeweest! heb een tijdje in t ziekenhuis gelegen omdat het niet zo best met me ging, aar ondertussen voel ik me wel al een beetje beter…
heb veel geleerd in t ziekenhuis, maar heb wel het gevoel dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt terug naar huis te gaan… anders was het 2 of 4 maanden in het buitenland zonder echt contact met hier te hebben (alleen open brieven, die dan nog eens beperkt zijn) , en dat is het ook niet, maar mss moet ik dan hier maar proberen een aantal gevoelens op hun plaats te proberen zetten, en een aantal dingen los proberen te laten… dat proberen doe ik nu al, maar t is gewoon zo pokke hard en moeilijk…
het is vooral moeilijk omdat ik er nog middenin zit… hopelijk is er binnen een half jaar plek voor me op bzw en lukt het dan wat beter, nu nog zien die periode te overbruggen…
wat dan ook weer moeilijk word, want mijn liefje heeft examens op stapel en de persoon die ik momenteel het hardste mis is zo goed als onbereikbaar voor lange tijd…
typische pubergevoelens mss, maar ik zit er wel weer mee *zucht

kerstmis dan… kerst is al ff voorbij, en daar had ik heel veel schrik voor. ik heb namelijk een hekel aan kerst hoe ik die gewoon  ben. heb dit jaar voor de eerste keer in mn leven eens een echte kerst meegemaakt, die gezellig was, heel de avond zonder ruzie, en dat is wauw maar ook heel moeilijk en confronterend, weeral eens dat loslaten… :s heb dus ondertussen bijna heel de familie van karo gezien en die valt best wel mee

vanavond ga ik babysitten, bij mijn allerliefste en allerschattigste kindjes namelijk liesje en dieter! t zijn echt 2 prachtkinderen en schatten van babytjes!
ennieweej,
ik wens jullie allemaal een heel gelukkig 2007 en hoop dat al jullie dromen mogen uitkomen!
liefs,
stientje xxx

helllllllllooooooooow!!!!!!!!!!!!!!!!!
hey,
waarom ik dit maak,ik weet het eigenlijk niet.
heb de opdracht gekregen ,dus ja dan doen we dat maar hé
zet een stapje in de wereld van stientje en, enjoy…
xstientje

vadaag voel ik me:[neutraal]

ten eerste wil ik iedereen, vooral johan,jona en karo bedanken omdat ze er voor me zijn,schattekes, jullie zijn geweldig!

ten tweede wil ik ff speciaal , nog meer dan ik normaal doe, aan wardje denken.

vrijdagavond heb ik bericht gekregen dat hij zichzelf heeft opgehangen,

wardje lieverd, ik denk aan je!

Droefheid in je ogen.

Droefheid in je ogen, geen lach op je gezicht
Van binnen ben je kil, je ziet geen enkel licht.
Buiten schijnt de zon, de hemel helder blauw,
Je kijkt ernaar, maar ziet niets, de zon schijnt niet voor jou.
De tijd dat je kon lachen is reeds lang voorbij,
Je leeft nu in de schaduw, ben je nooit meer blij.
Wat ze met je deden, kan nooit meer uitgewist,
Zij, die je vrienden waren, je hebt je zo vergist.
Kom, geef me nu je hand, kruip uit het diepe dal,
Schenk me je vertrouwen, dat ik nooit beschamen zal.
Je tranen zal ik drogen, mijn liefde zal ik geven,
Ik zal je stap voor stap, weer leren om te leven
En op zekere dag misschien,
Zal ik de lach weer in je ogen zien.

als er iets is waar ik niet tegen kan, is het wel dat ik geen controle heb over de dingen die er met me gebeuren.En nog minder dat ik geen controle meer heb over mezelf.

Ben echt raar aan het doen de laatste tijd. Al mijn normen en waarden zijn plots verstoppertje met me aan het spelen, en soms denk ik dat het me eigenlijk allemaal niks meer kan schelen.

Fout gedacht van mij, want eigenlijk hecht ik er best wel veel belang aan hoe anderen over mij denken , en ook hoe ik over mezelf denk.

Over hoe anderen over me denken: je hebt daar 2 groepen in: diegenen die me een seutje vinden omdat ik gewoon anders denk over bepaalde dingen (en dan heb ik het hier over seks, drugs,agressie,drank en school-spijbelen en dergelijke) ,en dan heb je nog hen die me altijd willen blijven zien als een klein meisje dat niet voor zichzelf kan opkomen.

Wel, ik ben niet meer dat kleine meisje dat niet voor zichzelf kan opkomen -ok, soms ben ik dat nog wel, maar aangezien ik fysiek en mentaal ook wel een beetje sterker sta dan vroeger, is dat ook al een grote verandering, ook al ben ik er zelf niet minder agressief op geworden, t is voor mij een soort overlevingsstrategie op zo’n momenten- , maar ik weet ondertussen al wel beter waar ik naartoe wil met mijn leven, en ik heb nog wel net dat zelfrespect om niet alles klakkeloos aan te nemen van groep 1…

kan je nog volgen? proficiat!

Over hoe ik naar mezelf kijk… dat is ook al een heel stuk gebeterd, maar het zit nog niet helemaal juist…in ieder geval is dat aan het veranderen, al dan niet in positieve zin… Ik heb het gevoel dat ik hard aan het worden ben, voor mezelf en de mensen rondom mij. Ik krijg al wel jaren te horen dat ik wat harder moest worden, maar of ik me daar eigenlijk wel zo goed bij voel…:s

Vorige week heeft johan iets in me gebroken. Niet negatief,zeker niet, maar het deed gewoon iets met mij. Dat mensen je niet zomaar vergeten.Dat die mensen die er voor mij waren toen ik helemaal vanonder zat,er nu ook nog( bijna allemaal) voor me zijn.welbepaald met

wacht nog niet weggaan!

anders kan ik niet zeggen dat ik jou ook mis, dat jij formidastischgeweldig bent en dat ik van je hou! (zoals vrienden he )

heeft eig echt wel iets met me gedaan… hierbij wil ik dan ook johan bedanken, gewoon omdat hij er voor me is, en omdat hij me kan raken, en dat betekent al veel, dat kan heus niet iedereen…

IK heb dringend tijd nodig voor mezelf, en voor mevrouw mijn lief. en voor mijn vrienden natuurlijk!

Ergens hoop ik dan ook op Geen vakantiewerk (ja ik weet het, klint raar want daar gaan de centjes dan) , dan heb ik daar teminste alle tijd voor…

Om eens iets geweldig fijn te zeggen: donderdag  ben ik 7 maandjes samen met karo

toch wel iets om een beetje trots op te zijn vind ik zo *kijkt naar karo, geeft kusje en zegt ‘proficiat schat!

enfin, ikke gaat eten!

toedels!

xxx

op zoek naar…

ja ik ben op zoek, en dat is niet altijd zo goed… zeker niet alles in een keer…

Ben (weeral eens) op zoek naar mn geloof,en ik weet dat dat voor sommige mensen behoorlijk stom klinkt, maar ik mis iets, dat ik vroeger wel had, maar waar ik me toen niet helemaal in kon vinden…

Op zoek naar mezelf… nja, dat zal elke puber adolescent wel hebben zeker?

ik weet gewoon niet wat ik wil… ik wil gelukkig zijn,met wie weet ik al, maar hoe en waar en al die dingen, die zijn me nog onbekend.

Op zoek naar mn verleden… en da’ s een pijnlijke. Ik wil alles uitpluizen, waarom en wanneer en hoe het komt dat het hierthuis is beginnen foutlopen, en ik weet dat dat al van voor mijn geboorte eraan aan het komen was, maar iets in me dwingt me ertoe om mezelf pijn te doen en het allemaal op te zoeken, op welke manier dan ook,en hoeveel pijn ik mezelf er ook mee doe…       Ik kan en wil gewoon niet alles zomaar klakkeloos aannemen, en ik weet dat ik er niet veel mee zal bereiken, maar misschien vind ik dan dat beetje rust waar ik naar op zoek ben…

en het rare is dat ik nu ik terug thuiswoon, ik precies niets meer weet van de laatste helft van mn leven, alias wanneer ik niet meer thuiswoonde. En mama is op zoek naar die Stien, maar misschien wil ik helemaal niet dat zij die kent en begin ik haar daardoor ook te vergeten verdringen…

Niet dat het compleet onbekenden zijn voor me hierthuis, maar mijn vrienden die me toen kenden kennen me beter dan hen, en staan ook dichter bij mij dan hen… ik snap dat dat moeilijk kan zijn, maar het is nu eenmaal zo, zij hebben me er bovenop gehaald, hebben me zien opgroeien, waren er voor me toen ik hen nodig was.

En het is misschien grof, maar dat waren ze hier niet. En eigenlijk zijn ze dat hier ook nog niet, hoe graag mama dat ook soms zou willen. Ik vind het gewoon onlogisch dat ze nu van me zou gaan verwachten dat ik nu wel met alles naar haar kom,terwijl ik jaren geen contact met haar gehad heb.

En een jaar als 12jarige weggeplukt uit je normale leven is lang, en ook al lag dat voor een stuk aan mezelf, ik neem het haar nog steeds kwalijk. Zoals zoveel tegenwoordig.Steeds vaker kan ik echt kwaad (maar dan gewoon naar mijn gevoel, echt kwaad zijn kan ik nog steeds niet echt) worden om dingen die me plots te binnen schieten van vroeger, die mijn leven drastisch veranderd hebben op een manier die ik toen niet wou. Enfin, weer teveel af aan het dwalen…

Op zoek naar mensen uit de afgelopen paar jaar, god weet waarom, maar het is zo…

iets helemaal anders: ben vandaag 6 maanden en 1week samen met mevrouw mijn lief, die nu hard aan t blokken is want morgen heeft ze haar eerste examen. (@schattie: go for it, ik duim voor je!)

volgende week begin ik officieel met de examens, examen van praktijk al gedaan, woensdag examen labo , en dat zie ik echt niet zitten, ik kan daar geen jota van!

aan iedereen met examens op stapel: doe jullie best, ga er volledig voor en ik denk alvast aan jullie!

xxx stientje